بود ، لباس كرباس مىپوشيد و بر زمين بىفرش مىنشست ، و هنگام خفتن سر بر سپر مىنهاد . فقط در موارد رسمى و به ويژه چون به رسولان و سفيران بار مىداد در ميان عده‌اى نگهبان قرار مىگرفت كه از بهترين سپاهيان برگزيده بوده و به دو دستهء هزار نفرى تقسيم شده بودند . در دستهء اول لشكريان گرزهاى طلا به دست داشتند و در دستهء دوم گرزهاى نقره . يعقوب در همهء امور شخصا تصميم مىگرفت و امور حكومت را با هيچكس تقسيم نمىكرد . عمرو برادر يعقوب ( 266 تا 287 هجرى / 900 - 879 ميلادى ) ناگزير بود در مبارزه به وسايل ديگرى متوسل شود و نرمش بيشترى ابراز دارد و اوضاع و احوال را با مهارت افزون‌ترى درنظر گيرد و به حساب آورد . چون عمرو از طرف لشكريان خويش جانشين برادر شد به شتاب نسبت به خليفه اظهار اطاعت كرد و به سمت ولايت خراسان و فارس و اصفهان و سجستان و كرمان و سند منصوب گرديد « 1 » . در نتيجه روحانيان و داوطلبان [ متطوعه ] مى - توانستند وى را فرمانفرماى قانونى اين نواحى بدانند و حريفان او را نشناسند « 2 » عمرو در اين روش خويش دور تر رفته كوشيد تا با طاهريان آشتى كند . وى عبيد اللّه بن عبد اللّه بن طاهر را به نمايندگى خويش در بغداد - يعنى به سمت رئيس لشكرى شهر - معين كرد و عصائى طلا به علامت شايستگى وى برايش فرستاد « 3 » . با اين حال آشتى با طاهريان - كه يكى از ايشان به نام حسين بن طاهر از سال 264 هجرى / 877 ميلادى مرو را در تصرف داشته « 4 » قابل دوام نبود

--> ( 1 ) - طبرى ، I I I ، 1932 . ( 2 ) - « متون » ، ص 4 ( گرديزى ) ( 3 ) - طبرى ، I I I ، 1936 . ( 4 ) - همانجا ، 1915 .